رهایم کن روزگار!

رهایم کن روزگار!
آنقدر درد زاییده ام
آنقدر مرده ام
که هر روز، خودم
خودم را
در کوچه پس کوچه های تنم
تشییع می کنم
تا دردها
به مرگم اعتراف کنند
و از من دست بکشند
ای روزگار!
تو می دانی
چه شبها
ابرهای تنم
قطره ها گریه می کنند
چه رازی به تنم مانده
که به مرگم راضی ست
نمی دانم
شاید دنیای من
این دنیا نیست ...